حق نسخه‌برداری (کپی رایت)

----------------------توجه: استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر منبع مجاز است.

۱۳۸۹ شهریور ۴, پنجشنبه

سهراب پور؛ مردی دور از سیاست


هر چه قدر از سیاست فرار می کنی، سیاست به تو می رسد.
 مصداق این حرف برکناری دکتر سهراب پور از ریاست دانشگاه شریف بود. من سهراب پور را نه به دلیل روش مدیریتی و نه به دلیل مقام علمی ، بلکه به دلیل استواری در اتخاذ روش و عدم تغییرات بنیادی در ساختارهای سازمانی دانشگاه شریف می پسندیدم. سهراب پور تا توانست با اهل سیاست از دو جناح مدارا کرد و سعی کرد سنت ها و روش های دانشگاه را حفظ کند. بهترین سنت دانشگاه شریف از نظر من این است که حتی رئیس انتصابی نیز به خود اجازه نمی دهد بدون کسب رای هیات علمی بر میز ریاست بنشیند. و هم چنین، روسای دانشکده ها نیز انتصابی نیستند. از این نظر دانشگاه شریف در میان دانشگاه های ایران  بی بدیل است.
تا جایی که من می دانم، سهراب پور و ثبوتی، آخرین بازماندگان ریاست دانشگاه های کشور از دولت های قبلی بودند؛ با این حال دلیل دوام این دو تا این زمان هیچ شباهتی به هم ندارد. سهراب پور به دلیل دوری از سیاست و مدارا در منش و رفتار و ثبوتی به دلیل این که موسس دانشگاه خودش بود و تمام سنگ و آجرهای آن دانشگاه (بجز ساختمان خوابگاه پسران) از بودجه های غیر دولتی ساخته شده بود.

پ.ن.: من سهراب پور را کمتر از ثبوتی می شناختم. شنیده های من از ایشان حاصل صحبت با کسانی است که ایشان را از نزدیک می شناختند.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر